4 kişilik bir aile, ölmemek için geldikleri Mevlana Mahallesi’nde ölümle yaşam arasında bıçaksırtı bir hayat sürüyorlar


Bornova Mevlana Mahallesi’nde bir odada yaşam mücadelesi veren Ali Kalkancı yetkililerden yardım istiyor. Yıllar önce Karabük’ten kan davası nedeniyle ‘ölüm bize ne zaman gelecek’ korkusu ile önce Zonguldak’a ardından da İzmir’e gelen Kalkancı ailesi bazen bir tas yemeğe muhtaç yaşıyor.


Günlerce bir şey yemeden duran dört kişilik aile bir yıl önce geldikleri İzmir’de çadırda yaşadıktan sonra bir hayırseverin bir kereliğine kirasını verdiği adeta ahırı andıran, yağmur yağdığında içeriye dolan, kapısı penceresi olmayan bir bölmede kalıyor.


Son eşyası koltuklar


Küçük oğlu 3,5 yaşındaki Azer ve 7 yaşındaki İpek ile hayata tutunmaya çalışan Ali Kalkancı, “Yıllar önce köyde küçük bir çocuk kavgası yüzünden ailelerimiz birbirine girdi. Hastanede olduğum bir dönemde. Kavga ettiğimiz aileden 17 yaşındaki bir genç annemi, babamı ve kucağında küçük çocuğu olan kız kardeşimi öldürdü. Bize de çok baskı yaptılar. Daha fazla dayanamadan kaçtım. Sağlığımın iyi olduğu zamanlarda kağıt toplayarak, mendil satarak ailemi geçindiriyordum. Fakat artık onu da yapamaz oldum. Ne olur bize yardım eli uzatsınlar. Sebzeyi pazarda arta kalanlardan, suyu komşudan bazen de camiden alıyoruz. Tek göz odalı evin kirası 200 YTL’ye çıktı. Artık onu da ödeyemiyorum. Ev sahibi bir yardım kuruluşunun verdiği iki koltuğa göz dikti. Bu ay da kira yerine onu alacak. Tüpümüz, tenceremiz de yok. Pencerelerden bazen kediler geliyor. Hatta geçen gün kasaptan çorba yapmak için aldığım artık etleri gece yediler” diye konuştu


Yemek yemiyorlar


Bundan önce iki kez daha evlendiğini, sık sık hastalandığı için eşlerinin evi terk edip gittiğini belirten Kalkancı, “Dokuz sene önce evlendiğim eşim ile mutlu yaşarken köyden kaçmak zorunda kaldık. Bir yıla yakın çadırda kaldım. Şimdi burada hayata tutunmaya çalışıyorum. Çocuklarımız da kötü şartlarda kaldığı için sürekli hasta oluyor. Yeşil reçeteli ilaçlar alıyorum. Bazen onların paralarını bile ödeyemiyorum” diye konuşurken eşi Meral Kalkancı ise bazı günler aç yattıklarını söylüyor.


Mahallede kimseyi tanımadığını belirten Meral hanım büyük alışveriş merkezlerinin yakınlarındaki çöplerden ekmek topladıklarını anlatıyor. Kalkancı, “Benden önceki eşlerinden de 5 çocuğu var. Onlar anneleri ile birlikte kalıyor. Benim de kimsem yok. Valilik köyde bize ev yaptırmıştı. Fakat ölüm korkusu ile gidemiyoruz. Burada açlıktan öleceğiz. Ne olur yardım edin” diye haykırıyor