Yeşil alanları ilaçlayarak zehirleyip, yok ediyoruz... Kimyasallardan yavaş yavaş vazgeçmeliyiz!
Türkiye’deki en büyük hatalardan birinin tarım ilaçlarının kontrolsüz bir şekilde kullanılması olduğunu belirten Prof. Dr. Erkan Topuz, kene ilaçlamalarına da tepki gösteriyor: Bilinçsiz ilaçlamayla keneler ölmediği gibi, çocuk parklarındaki çimler şimdi hepimizi zehirliyor. Devlet artık tarım ilacından vergi almalı ve kırmızı reçetesiz vermemeli
Kanserin en önemli nedenleri arasında yer alan kimyasallar bizi nasıl etkiliyor?
Aslında bütün kimyasallar ilk keşfedildiğinde insanlığın yararına olduğu düşünülüyor. Örneğin 1930’larda keşfedilen; buzdolaplarında kullanılan soğutucu gaz, sonrasında bütün spreylerde kullanılmaya başlandı. 1930’ların en büyük buluşu olarak ortaya çıktı. Ama 1980 yılında görüldü ki; bu spreyler ve soğutucu maddeler doğrudan doğruya ozon tabakasını delmiş ve mor ötesi ışınlar dünyaya direkt olarak geçmeye başlamış. Sonrasında da Finlandiya, İsveç ve Norveç gibi ülkelerde en tehlikeli kanser türü olan Malign Melanom oranını üç misline çıkaracak şekilde patlatmış. Sonuçta, bir kimyasalın etkisiyle 1980 yılında bu kanserin üç katına çıktığını gördük.
Kimyasallara karşı nasıl önlem almak gerekiyor?
Kimyasallar belki dünyayı çok büyük aşamadan geçirmiş, gelişmesine katkıda bulunmuş ama bir yandan da yavaş yavaş bunların zehirli oldukları ortaya çıkıyor. Onun için dünyadaki bütün toksikologlar; kimyasalların kâr ve zarar değerlerini belli bir tartıya koyarak çok iyi değerlendirmeli. Bunlardan yavaş yavaş (tabii ki birden bire olmaz) nasıl vazgeçilebileceğini bize göstermeleri gerekir. Onların bu yönde yapacakları çalışmalara, sağlık ve tarım bakanlığı, yani devlet el koymalı.
Türkiye’de tarım ilaçları da çok yoğun kullanılıyor. Bu ilaçlar bizi nasıl etkiliyor?
Tarım ilaçlarıyla her tarafı zehirliyoruz. Bu gördüğümüz yeşil çayırlar da esasında kanserojendir. Çocuklar bu çayırların üzerlerinde oynuyor, ayakkabılarıyla geziyor, spor yapıyor; bu kimyasallar doğrudan doğruya ayaklarıyla veya ayakkabılarıyla evlerine giriyor. Evlerine girdikten sonra dışarıdan almış oldukları bu zehir, yiyeceklerine de giriyor. Havayla bile bu zehri soluyorlar. Yani doğrudan doğruya tabiatı zehirliyoruz. Sonuçta hayvan da otladığında bu zehri alıyor ve etini yediğimizde biz de zehirleniyoruz. Bu konuda birçok konuda örnek gösterebileceğimiz ABD de çok yanlış işler yapıyor. Örneğin bütün ABD’de yeşil alanlar aynı olsun, daha yeşil ve çimenler gür görülsün diye her yeri ilaçlandı. Onlar da kendi kendilerini zehirliyor.
Parkları zehirledik! Biz de keneye karşı her yeri ilaçlıyoruz. Bu ilaçlamaların bize bir zararı oluyor mu?
Türkiye’de yapılan büyük bir hatadır keneye karşı bilinçsizce ilaçlama! Bütün çocuk bahçelerini ilaçladık. Çocuk bahçelerini, bazı ilaç şirketlerini kiralayarak, tamamen bilinçsizce ve keneye karşı etkili olmayan ilaçlarla zehirledik. İlaçları bilinçsizce her tarafa döktük. Bunlar da tabiatın dengesini bozdu. Belki keneyi öldüren hayvanları öldürdük ama keneye hiçbir şey olmadı; çünkü bunların hiçbiri keneye karşı etkili ilaçlar değildi. Bir de ayrıca dehşetle gördük ki çocuk bahçelerini aşırı miktarlarda ilaçladılar. Ve görüyoruz ki; kanseri kendi kendimize ekiyoruz.
Türkiye uzun yıllar DDT de kullandı. Bunun etkisi hâlâ sürüyor mu?
DDT aşağı yukarı mucize bir buluş olarak ortaya çıktı. Ama görüldü ki; DDT o kadar zararlı, o kadar zehirli bir madde ki; aşağı yukarı 10-15 yıldır yasak edilmesine rağmen hâlâ anne sütünde DDT çıkmakta. Çünkü tabiattan kaybolmuyor. Tarım ilaçları bu kadar kanserojen etkilidir. Bu zehri biz hiçbir zaman yok edemediğimiz gibi, tabiat da yok edemiyor. Yani yine daha önce söylediğim söze geliyoruz; dünyayı biz kendimiz zehirliyoruz.
Dışarıdan aldıklarımızın haricinde kimyasallar yediğimiz gıdalarda da var mı?
Zaten bizim önemli bir sorunumuz da özellikle merdiven altı üretimlerde katkı maddelerini bilinçsizce kullanmamız. Konserveler, sucuk, salam, sosis ve hazır meyve suları bilinçsizce merdiven altında üretiliyorsa ve içine katkı maddeleri konuluyorsa direkt olarak kanserojendir. Bütün bunlar birleşerek DNA’yı kırmakta ve kanseri potansiyelize etmektedir. Her ne kadar vücudumuzda binlerce koruyucu mekanizma varsa da; bu zehirlerle bunlar yok edilmekte ve DNA’nın korunması tamamen ortadan kaldırılmaktadır.

Medical Park Göztepe Hastane Kompleksi Kanser Hastanesi Onkoloji Direktörü Prof. Dr. Erkan Topuz; bilinçsiz tarım ilaçlamasının insanları ve tabiatı zehirlemesini anlattı.
Tarım ilaçlarına vergi konulsun ve kırmızı reçeteye bağlansın. Şöyle bir bakıldığında gördüğümüz manzara çok ürkütücü olsa da, kanser yapıcı birçok etkenle kuşatılmış olsak da tabii ki her şeyin çaresi var. Hepimiz önlem almak için bir şeyler yapmalıyız. Ama bu konuda devletin de önlem alması lazım. Mesela son derece kanserojen olan tarım ilaçlarını, morfinde olduğu gibi kırmızı reçeteye bağlamak lazım. Yani adam gidip, “Bana oradan 40 kilo, 100 kilo tarım ilacı ver” dememeli. Ne kadar ihtiyacı varsa, oradaki Tarım Bakanlığı’nda görevli kişi tarafından belli oranda reçeteyle verilmeli. Avrupa’nın pek çok ülkesi bu sorunu şöyle çözmüş: Tarım ilaçlarına büyük oranda vergi getirmişler. Vergi getirildiği zaman görülmüş ki; tarım ilacı kullanma oranı otomatik olarak yüzde 8-10 hemen azalmış. Çare olarak bunu düşünmüşler ve başarıyla da uygulamışlar. Aslında araştırmalar da göstermiş ki; her zararlı maddeye vergi getirildiğinde, sigara dahil, yüzde 8 oranında bir azalma oluyor. Bizim de tarım ilaçlarını, hormonu ve böcek ilaçlarını Tarım Bakanlığı’nın çok sıkı kontrol altına alması ve bunu belli düzende yönetmesi gerekiyor.
Kansere karşı 7 belirtiye dikkat! Bütün ülkeler, aşağıdaki yedi belirtinin kanser habercisi olduğu görüşünde birleşti. Bu belirtiler mutlaka kanser olduğunuz anlamına gelmez hatta tanı çoğu zaman kanser çıkmaz bile. Aynı şekilde bu belirtilerin olmaması kanser bulunmadığı anlamına da gelmez. Ancak bu yedi belirti tehlike işareti olarak kabul edildiğinden, bu belirtilerden herhangi birinin varlığında doktora başvurun. İşte kanserin yedi belirtisi:
1. Bağırsak ve mesane alışkanlıklarının değişiklikleri.
2. İyileşmeyen yaralar.
3. Zamansız kanama ve akıntı.
4. Meme veya başka yerde sertlik.
5. Hazımsızlık veya yutma güçlüğü.
6. Benler veya bir siğilin belirgin değişikliği.
7. Hırıltılı öksürük veya ses kısıklığı.